Μπίμης Γιώργος Δ.
Bimis-Giorgos.jpg

Ο Γιώργος Δ. Μπίμης γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Βοιωτίας και ζει στη Λιβαδειά.

Έχει φοιτήσει στην Πρότυπη Σχολή Εργοδηγών Μηχανολόγων της ΣΕΛΕΤΕ, στα ΤΕΙ του Πειραιά και στην Παιδαγωγική Σχολή της ΣΕΛΕΤΕ. Είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός.

Διαβάζει, μελετάει και γράφει ποίηση από την εφηβική του ηλικία. Δεν έχει εκδώσει καμιά ποιητική συλλογή. Όμως δημοσιεύει ποίηση και στίχους στον τοπικό τύπο και σε περιοδικά.

Έχει διακριθεί σε αρκετούς ποιητικούς διαγωνισμούς.

  • Πρώτο Βραβείο σε Πανελλαδικό Διαγωνισμό από τους "Φίλους του Ξενία" με το ποίημα: το Ποτάμι (Έρκυνα).
  • Έπαινος για το ποίημα: "Οδυσσέας", σε Παγκόσμιο διαγωνισμό ποίησης από την OUNESCO Κεφαλονιάς - Ιθάκης.
  • Έπαινος για το ποίημα: "Σαν Ευχή" από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.
  • Έπαινος για το διήγημα: "Τυχαία Συνάντηση", από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.
  • Γ' Βραβείο για το ποίημα: από τη Λογοτεχνική Συντροφιά Λεμεσού Κύπρου.
  • Έπαινος από την ομοσπονδία Πολιτιστικών συλλόγων Αρτέμιδας-Σπάτων.
  • Σε Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που πραγματοποίησε η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ απέσπασε:
    • έπαινο για το διήγημα ''τυχαία συνάντηση''.
    • έπαινο για το ποίημα ''Σαν ευχή''…

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα cd του συνθέτη και τραγουδιστή Παντελή Θαλασσινού με τίτλο "Χίλια Καραβάκια", όπου συγκαταλέγονται σε στίχους του Γιώργου Μπίμη τα τραγούδια "Καράβια πάνε κι έρχονται" και το "Σ' είδε απόψε το φεγγάρι"
Για το ποίημα ''Μέντα και Βασιλικός'' έχει γράψει μουσική ο συνθέτης Δημήτρης Κογιάννης.

Έχει εκδόσει την ποιητική συλλογή "Μνήμες της πέτρας και της Σιωπής…" (2015)


ΣΑΝ ΕΥΧΗ

Μην αφήσεις τούτη τη μέρα να βουλιάξει
Σα σταλαγματιά στον άνεμο.
Σημάδεψε την ανεξάντλητη στιγμή,
Θρυμμάτισε την κλειδαριά του ήλιου
Κι άνοιξε διάπλατα τις πύλες της αυγής.
Μην αφήσεις τη σημερινή μέρα να κυκλωθεί
Άκοπα απ' τους λαβύρινθους του χτες.
Αγνόησε το ταπεινό φως του οίκτου
Κι άπλωσε τα χέρια σου στο άπειρο που σε καλεί.
Το μυστικό σου από χώμα και νερό,
Σα φλόγα ξεσηκωμένη απ' τον άνεμο
Να λυγίσει τα σίδερα με φωτιά και καπνούς
Κι η βεβαιότητα
Να φτερουγίσει σαν λεύτερο πουλί
Στον πορφυρό ουρανό των ελπίδων σου.
Σήμερα που η μέρα προσδοκά να κρίνει
Τα όνειρα των ανθρώπων
Ύψωσε τ' ατσαλάκωτα φτερά σου στο φως
Και προφήτευσε:
"Θα μεταμορφωθεί ο καιρός,..
Και μια φωτιά θα λευτερώσει τα όνειρα!…
Πράσινο χορτάρι στη γη, η στρωτή θάλασσα
Τύλιξε τον κήπο του Θεού κι η μέρα ακροβατεί
Στη λεπτή καμπύλη του εχέμυθου γαλάζιου…
Μην αφήσεις αυτή τη μέρα να σε προσπεράσει…
Μην πάρει πίσω τα λευκά σύννεφα και την αυγή,
Τους αιμάτινους σφυγμούς των προσμονών.
Αγωνίσου σαν το Θεό και προστάτεψε το θαύμα!…
Με το κοπίδι του μόχτου θρυμμάτισε τη φλέβα
Του ουρανού, ν' αναβλύσει αίμα, έρωτας και ζωή
Να ξαναγεννηθεί απ' την αρχή ο κόσμος!…


ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ (ΕΡΚΥΝΑ)

Όταν μεσουρανήσει το φεγγάρι και σκύψεις
πάνω απ' την επίπεδη επιφάνεια του νερού
θα ιδείς την εικόνα σου να παραμορφώνεται και να σβήνει.
Κι ύστερα, μια δύνη θ' απλωθεί για να ξαναγεννήσει τα μάτια,
η φορά του χρόνου θα αντιστραφεί
κι ένας άλλος ξεχασμένος κόσμος θα φανερωθεί.
Και θ' αντικρίσεις ξανά στη διαύγεια του βυθού
την παιδούλα που σήκωσε την κρυμμένη πέτρα
για να γεννηθεί μια υδάτινη πολιτεία στο φως.
Κι εκεί, ανάμεσα στα πλατάνια και στις ιτιές,
θ' ανασάνεις το άρωμα της μέντας και του βασιλικού.
Και θ' ακούσεις ξανά τους αρχαίους χρησμούς.
Και θα ιδείς το χρυσό θησαυρό στο κοίλωμα της πέτρας
και τ' ασημένια νομίσματα που πέφτουν στο νερό.

Στην άκρη του βράχου που καίει η ιερή φωτιά,
θ' αφουγκραστείς τις οιμωγές και την οδύνη της ιέρειας…
Κι αντίκρυ, στους στροβίλους του νερού που γκρεμίζεται,
θ' αντηχήσει το γέλιο των νυμφών
και ο ήχος του αυλού των Σειληνών και των Σατύρων…
Τότε, ο ασκίαστος ουρανός θα ξεφτίσει και θα πέσουν άστρα χρυσά
και κομμάτια πάλλευκου φωτός στη γη που αδημονεί…
Και θα φανερωθεί στη νύχτια σιγαλιά
η φλύαρη ορχήστρα των αρχαίων πουλιών.
Για να μεθύσει ο νους και να στοχαστεί την αίγλη και τη φθορά,
για να δέσει η νύχτα στο κατάρτι της τα δάκρυα
και τους στεναγμούς του έρωτα.

Εδώ σε τούτο το καμίνι σμιλεύονται οι ψυχές,
εδώ αναγεννιέται η μέρα,
εδώ βασιλεύει ο ήλιος της χαράς και της στοργής.
Βαθύ ποτάμι ο κόσμος, υμνεί τις αυγές και τα δειλινά
κι εξαϋλώνεται σα ζωντανό νερό στο εωθινό διάστημα.
Για να σμίξει με το αληθινό φως και να γίνει πάλι
στον ουρανό σύννεφο και μπόρα,
για να ξυπνήσει ο ίλιγγος της εξομολόγησης,
για να λαγαριστούν απ' την αμαρτία το αίμα και τα δάκρια .
Για ν' αγαπήσουν τ' αγάλματα στο φως
κι ο έρωτας να σκιρτήσει στο χώμα και στον άνεμο.
Κι ο μάντης,. να προφέρει τον τελευταίο χρησμό:''
Ο Ζέφυρος της ψυχής θα κλονίσει
τη σιωπή της αιωνιότητας!…


ΒΑΘΙΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

Βαθιά μεσάνυχτα μ' ένα τσιγάρο
Κι ένα ποτήρι στο χέρι αδειανό,…
Για συντροφιά σου είχες το χάρο
Κι ένα συντρίμμι για ουρανό.
Χρόνια σαν κύματα, σ' έχουν αλλάξει,.
Μα στ' άδειο βλέμμα σου μια πυρκαγιά,.
Τ' αστέρια κάποτε μου είχες τάξει
Κι η αγάπη ράγισε κάποια βραδιά.
Βαθιά μεσάνυχτα μες στην ταβέρνα
Δίπλα σου στάθηκα να θυμηθώ,.
Κι εσύ με κοίταξες και μου 'πες: κέρνα,.
Κι αυτή τη νύχτα να σ' αρνηθώ.
Καινούρια δάκρυα η αυγή θα σπείρει,
Στη μοναξιά μου πώς να πιαστώ,.
Φεύγεις κι αγγίζω τ' άδειο ποτήρι
Τον άγιο πόνο σου να μοιραστώ.


ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Στου κάτω κόσμου θα κατέβω τα παλάτια
Να φέρω δάκρυ της ψυχής να δροσιστείς,.
Να φέρω φως για τα γαλάζια σου τα μάτια,..
Μια χούφτα θάλασσα τη γη να ονειρευτείς.
Ένα καράβι θ' αρματώσω να σαλπάρω
Με καλοκαίρια και μ' ανέμου λευτεριά,.
Στον κάτω κόσμο να κατέβω να σε πάρω
Να βρεις λιμάνι στη ζεστή μου αγκαλιά.
Στα μύρια χρώματα που καιν την οικουμένη
Θα κόψω κόκκινο βαθύ της χαραυγής,.
Και μ' ένα αστέρι που ματώνει και προσμένει
Θα στείλω μήνυμα στα πέρατα της γης.
Κρυφό φανέρωμα, η γη σε περιμένει,
Κάστρο να χτίσεις μ' ουρανό και ξαστεριά,
Να 'χω ελπίδα στο κατάρτι σου δεμένη
Να κυματίζει στη δική σου λευτεριά.
Στα βλέφαρά σου ανασκίρτησαν οι ώρες.
Σκόρπα τη λήθη,. τις φωτιές να θυμηθείς,.
Γαλάζια άνοιξη που σ' έκλεψαν οι μπόρες
Γύρε στο πλάι μου, στο φως να κοιμηθείς.

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License